Στις 5 Μαΐου του 2010, η Αγγελική και το αγέννητο παιδί της, η Βιβή και ο Νώντας έφυγαν από τη ζωή με τον πιο άδικο και φρικτό τρόπο.
Πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ.

Έγιναν θύματα της τυφλής βίας, της τοξικότητας και του διχασμού που δηλητηριάζουν την κοινωνία μας.

Η μνήμη τους δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Γιατί η τραγωδία της Marfin δεν είναι μόνο ένα οδυνηρό γεγονός του πρόσφατου παρελθόντος.
Είναι μια διαρκής υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν η οργή μετατρέπεται σε μίσος και το μίσος σε πράξη.

Η Δημοκρατία μας δεν φοβάται τη διαφωνία.

Αντίθετα, τη χρειάζεται.

Αυτό όμως που δεν χωρά και δεν μπορεί να γίνει ανεκτό στο πολίτευμα των ελεύθερων ανθρώπων είναι η τυφλή βία, ο φανατισμός και ο διχαστικός λόγος που οδηγεί πάντα σε νέες τραγωδίες.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να υψώσουμε ένα καθαρό και ηχηρό μήνυμα:
Καμία ανοχή στη βία, από όπου κι αν προέρχεται. Καμία ανοχή σε όσους επενδύουν στον διχασμό και τη μισαλλοδοξία.

Η δικαίωση της μνήμης των θυμάτων της Marfin παραμένει ανοιχτή υποχρέωση όλων μας.

Δεν είναι μόνο μια αναγκαία πράξη ευθύνης και σεβασμού απέναντι στη μνήμη τους και στις οικογένειες τους.

Είναι η αναγκαία συνθήκη για να χτίσουμε μια κοινωνία συνοχής, αλληλεγγύης και δημοκρατικού διαλόγου — μια κοινωνία που δεν ξεχνά, αλλά μαθαίνει και προχωρά.

Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη.

Την προστατεύουμε καθημερινά, με τα λόγια μας και με τις πράξεις μας, με την ευθύνη που έχουμε ως πολίτες.

Την προστατεύουμε με την μνήμη μας, απέναντι σε όσους βολεύονται με μια κοινωνία της λήθης.

Για να μην συμβεί ποτέ ξανά άλλη «Marfin».