Οι άνθρωποι στο Ιράν βγαίνουν στους δρόμους με θάρρος, με τόλμη και αυτάρνηση διεκδικώντας τα αυτονόητα: ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία.

Απέναντί τους έχουν την καταστολή, τον φόβο, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τη βία. Αλλά δεν κάνουν πίσω.

Και τώρα, όπως και πάντα, αυτή δεν είναι μια καλή ώρα για να σωπάσουμε μπροστά στην αδικία, όπως θα έλεγαν μερικοί. Η διεθνής κοινότητα, η Ευρώπη, η Ελλάδα οφείλουμε να σταθούμε ξεκάθαρα στο πλευρό των διαδηλωτών, των γυναικών, των νέων, των εργαζομένων που αγωνίζονται για μια ζωή χωρίς καταπίεση.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι εσωτερική υπόθεση κανενός καθεστώτος, της μίας ή της άλλης χώρας.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι υπόθεση όλων μας, κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

Κι η αλληλεγγύη δεν είναι απλά ένα σύνθημα.

Είναι πράξη.

Είναι στάση ζωής.

Στεκόμαστε με τους λαούς που αγωνίζονται.

Στεκόμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.