Μιλήστε μας λίγο για το «κράτος»…

Το μεγαλόπνοο αφήγημα της διακυβέρνησης της ΝΔ ήταν το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» ως «τομή» στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης.

Αλήθεια, ποιο ήταν τελικά το επιτελικό κράτος;
Η κατασπατάληση δημοσίων πόρων σε ημετέρους και εγκληματικές οργανώσεις σε βάρος των απλών αγροτών μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων του μισού Υπουργικού Συμβουλίου, των αρχηγών των ενόπλων δυνάμεων και των πολιτικών αντιπάλων, με τη μεταφορά της αρμοδιότητας για την ΕΥΠ απευθείας στο μέγαρο Μαξίμου;

Η προβληματική λειτουργία των δημόσιων συγκοινωνιών που στοίχισε ακόμα και ανθρώπινες ζωές;

Το κεντρικοποιημένο σκάνδαλο με το κύκλωμα με εκβιασμούς και φακελάκια στις πολεοδομίες;

Η διαρροή προσωπικών δεδομένων για κομματική χρήση από το Υπουργειο Εσωτερικών στις Ευρωεκλογές του 2024;

Τα σκόιλ ελικίκικου στις πλατφόρμες κατάρτισης εν μέσω COVID;

Το κρατικό «μπούκωμα» με δημόσιο χρήμα των φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων εν μέσω COVID;

Το σκάνδαλο με το AntiNero II για την πολιτική προστασία και θωράκιση των δασών με τις καταγγελίες 213 οργανώσεων για συστηματικές παραβιάσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας να γίνονται δεκτές στο σύνολο τους από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο;

Οι υπουργοποιήσεις των τελικά «μη αρίστων» με τα ευφάνταστα πτυχία;

…
…
…

Πόσο τελικά επιτελικό είναι ένα κράτος το οποίο εργαλειοποιείται και υπερσυγκεντρώνεται ώστε απλώς να εξυπηρετεί τον πλήρη έλεγχο της διαχείρισης της εξουσίας χωρίς καμία αποκεντρωμένη δομή, διαφάνεια, λογοδοσία, έλεγχο, και τελικά, πραγματική δημοκρατική λειτουργία;