Για εμένα προσωπικά, όμως, ήταν κάτι πολύ παραπάνω.

Ήταν οι συζητήσεις πριν από αποφάσεις, ήταν οι συμβουλές, ήταν η σκληρή κριτική σε αυτά που ο ίδιος ήθελε, έβλεπε, συμφωνούσε ή διαφωνούσε. Και το σημαντικότερο, ήταν πάντα η πλάτη στα δύσκολα. Δεν χάριζε μάχες, δεν καθόταν στη δεύτερη γραμμή, ήξερε πάντα να τις δίνει πρώτος, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Τον θαύμαζες για αυτό.

 

Ταλαιπωρήθηκε με την υγεία του, έμεινε στο νοσοκομείο πολύ. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε τηλεφωνικά.

-«Βγείτε γρήγορα να πάμε για καφέ, έχουμε πράγματα μπροστά» του είπα αστειευόμενος.

Το σκέφτηκε και με πήρε ξανά την επόμενη μέρα.

-«Μανώλη, επειδή δεν ξέρω πότε θα βγω, έλα να συζητήσουμε από εδώ, δεν μπορώ να περιμένω»

Δεν μπορούσε να περιμένει γιατί πάντα διψούσε για τη δράση, ζούσε για αυτήν.

Και έτσι κάναμε την τελευταία μας συζήτηση. Για μένα σπουδαία.

 

Θα μου λείψει και θα μας λείψει. Πονάει όταν χάνεται κομμάτι της ζωντανής ιστορίας. Η παράταξη του οφείλει.