Είναι με τις οικογένειες των εργατριών που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, με εκείνους που αγνοούνται και με όσους δίνουν μάχη με τα τραύματα τους.

 

Η τραγωδία αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια εξίσου σκληρή πραγματικότητα.

Την πραγματικότητα της αλήθειας των αριθμών.

 

Γιατί πέρυσι, στη χώρα που κάποιοι νομιμοποιούσαν την 13ωρη απασχόληση των εργαζομενων, οι νεκροί από εργατικά δυστυχήματα ξεπερνούσαν τους 200, σύμφωνα με τις έρευνες της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ).

 

Η ασφάλεια στην εργασία όμως δεν είναι κόστος.

Είναι υποχρέωση.

 

Για αυτό και τα συλλυπητήρια και η συμπαράστασή του καθενός μας στις οικογένειες των θυμάτων μπορεί να είναι ανθρώπινα αυτονόητη και επιβεβλημένη, αλλά δεν είναι ποτέ αρκετή.

 

Οφείλουμε να δουλέψουμε συλλογικά, ως κοινωνία και ως Πολιτεία, ώστε να μπορούμε κάποια στιγμή να πούμε με γνώση, με ευθύνη και με ειλικρίνεια, το πιο ουσιαστικό για ολους:

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.