21 Απριλίου 1967: Ποτέ ξανά

21/04/2026
Η 21η Απριλίου είναι πάντα μια μαύρη ιστορική επέτειος για την πατρίδα μας.
 
Ο αγώνας απέναντι στο φασισμό είναι πάντα ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.
Και η επέτειος της 21ης Απριλίου είναι η ζωντανή υπενθύμιση του πώς μπορεί να χαθεί η δημοκρατία σε μια χώρα.
Όχι σε μια ημέρα αλλά μετά από μια σειρά από γεγονότα.
 
Πολιτικές διώξεις, ελεγχόμενοι θεσμοί, ανελευθερία του Τύπου, πόλωση, τοξικότητα και απαξίωση των πολιτικών προσώπων.
Αφοπλιστική άλλωστε ήταν η απάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου τη στιγμή της σύλληψης του από τους πραξικοπηματίες: «Καθυστερήσατε. Σας περίμενα νωρίτερα».
 
Τότε, ο φασισμός παρά το όποια εθνολαϊκίστικα προσωπεία του, είχε ένα ώμο και εύκολα αναγνωρίσιμο πρόσωπο:
Τανκς στους δρόμους, λογοκρισία, εξορίες, φυλακίσεις, φόβος, βασανιστήρια.
 
Ήταν η βίαιη κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας μπροστά στην επικείμενη πολιτική νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων.
Η επιβολή της σιωπής αντί της ελευθερίας.
 
Σήμερα, ο αυταρχισμός δεν εμφανίζεται πάντα έτσι.
Δεν ζητά πάντα να καταλύσει ανοιχτά τη δημοκρατία — συχνά τη διαβρώνει από μέσα.
 
Είναι η κανονικοποίηση των ανισοτήτων.
Η απαξίωση της πολιτικής και των θεσμών.
Η στοχοποίηση του διαφορετικού.
Η διάχυση του φόβου και της ανασφάλειας ως εργαλείο ελέγχου.
 
Και κάπου εκεί, η δημοκρατία δεν καταργείται απότομα αλλά φθείρεται σιωπηλά, γίνεται ανελεύθερη, βουβή, με τους πολίτες να απέχουν και τίποτε να μην φαίνεται ότι μπορεί να αλλάξει.
 
Απέναντι σε αυτή την προοπτική, απέναντι σε αυτή τη σκιώδη υπονόμευση της δημοκρατίας, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο η καταφυγή στην ιστορική μνήμη.
 
Πρέπει να είναι η αλλαγή.
Αλλαγή με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Με ισχυρή δημοκρατία, διαφάνεια παντού, ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών. Με μια οικονομία που δεν αφήνει κανέναν πίσω. Με ένα κράτος που εγγυάται δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια για όλους.
 
Χωρίς παράνομες υποκλοπές και με ελευθερία στην διατύπωση της διαφορετικής, της άλλης γνώμης αντί της σημερινής τελευταίας θέσης στην ΕΕ στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου (89η παγκοσμίως το 2025/2026).
 
Γιατί η δημοκρατία δεν είναι σύνθημα, ούτε μια νεκρή διαδικασία μπροστά από μια κάλπη που ξυπνάει και κοιμάται κάθε τέσσερα χρόνια.
Είναι καθημερινή πράξη και δεν είναι δεδομένη.
Είναι ευθύνη όλων μας.
 
Σήμερα δεν θυμόμαστε απλώς.
Δεσμευόμαστε.
 
Να μη φοβηθούμε.
Να μη σιωπήσουμε.
Και να αλλάξουμε.
 
Γιατί μόνο έτσι θα μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!